Lavinya'dan

Öyle

Hayatta aslında birçok dönemeçten geçtiğimiz olabiliyor. Düşünce dehlizinde boğulacakmış gibi hissedebiliyorum bazen. Buraya geldim, çünkü bir şeyler söylenmeden kurtulanamıyor.

Hayatımın penceresinden şöyle bir baktığımda birçok olaya şahit olabiliyor, daha da doğrusu olmak durumunda kalıyor gözlerim. Ne ben bunları yaşamak, görmek istedim, ne de insanlar yaşatmayı belki. İnsanları Rabbim değişik mizaçlarda yaratmış. Şu dünyada yaşayan her birimizin ayrı bir özelliği, meziyeti mevcut. Belki birbirimize benziyoruz, çünkü zaten hiçbirimiz insanoğlu olarak eşsiz değiliz, ama huylarımız özelliklerimiz yaptıklarımız her birimizde farklı yansıyabiliyor.

İçimizdeki bu yaşama hırsı, evet bu hırs, hiç sönmeyecekmiş gibi bizi köreltmekle görevli. Evet, biz bu hırsla dağı delebiliriz belki, ama kendimizi yok da edebiliriz hiç yoktan. Bununla ya yaşamayı ve biraz da olsun dindirmeye çalışmayı öğreneceğiz, ya da bununla birlikte öleceğiz.

İçimizde çeşit çeşit hırs var. İnsanoğluyuz tabii olsun o kadar, değil mi? Âciz varlıklarız. Para hırsımızın hele de, ateş gibi bizi yakacağından korkuyorum. Şunu düşünüyorum;

Hz. Osman da çok parası olsun diye dua etmişti, ama bu isteği, bir amaç uğruna dile getiriyordu dualarında Rabbine. Şimdilerde biz ise, çok param olsun, çok mal, çok mülk, çok kıyafet, çok eşya... Çok çok çok... Bu çok'lar bir türlü eksilecek gibi değil.

Evet, şimdi düşündüm de, para hiç bu kadar değersizleşmemişti gözümde.

Napolyon demiş ya, "Para para para!" diye, bizde de o hesap sanki...

Ne zaman kendimize gelebileceğiz? Gerçeklerin ne zaman farkına varabileceğiz? Ne zaman?

Bazen, unutabiliyoruz ki, biz ölümlü birer varlıklarız. Ne zaman öleceğimiz meçhulken, nedir bu işi sonraya bırakmak hastalığı? Emin olun, bu eleştirilerin her birini kendime de yapıyorum, her gün. Hep bir "sonra" lafları dillerimizde kayboluyor.

Son olarak, "Erteleyenler helak oldu." hadis-i şerif ile tamamlayayım sözümü.

Biz o sonracı'lardan olmayalım inşallah.

İşimizi ertelemeyelim.

Ne zaman ne zaman derken, belki birazdan öleceğiz, bilemeyiz.

İşimizi derken çok fazla genelleme yaptım, inşallah mesaj yerlerine ulaşabilmiştir.

Daha birçok şey dilimin altında saklı kalmakta, ama şimdilik bu kadar.

Share |

Fi / Azra Kohen | Kitap Yorumu

2 Puan Verdiğim Kitaplar 00:53

Kitap Adı: Fi (Üçleme #1)

Yazarı: Azra Kohen

Sayfa Sayısı: 600

Yayınevi: Destek Yayınları

Puanım: 2/5

Goodreads Puanı: 3/5

Arka Kapak:

Fi, deneyimin içinde kaybolmak yerine korkmadan deneyime sahip olmanın yolculuğudur. İçinde bolca bulunan manipülasyon, seks, aldatma ve aldanma hikâyeleri belki herkesin dikkatini çekebilir ama gerçeklerden yola çıkılarak ulaşılmak istenen yerde sadece farkındalık vardır.

Fi güzelliğin lanetlendiği, zekânın yağmalandığı, iyinin kurban edildiği ve kasaba kurnazlığıyla yönetilen bu gezegende, içine doğduğumuz bu kutsal hayatı kutlamak için yazılmıştır. Kendi potansiyelini keşfetme cesareti gösterebilmiş gerçek kişilere, çatlama cesareti gösterebilmiş tohumlara adanmıştır.

Bir kişiye duyulan aşktan daha acımasız bir şey var mıdır?

Aklımda gerçekten hiç yokken baktım ki okumaya başlamışım kitabı. İlk başta beni kesinlikle götürmedi kitap, gitmiyordu yani. Kurguyu anlamamıştım. Ve üstelik ben kitabı yabancı biri yazdı zannediyordum hep, neden bilmiyorum. Can karakteri dahil olunca direkt, Can? olmuş olabilirim bu yüzden. Sürekli dile getirilen bu kitabı ben de merak ediyordum, okudum sonra da merakımı boşa yordum. Kendisi için kişisel gelişim diye söz ediliyormuş. Bunu da kitabı okuduktan sonra öğreniyorum. Deniz'in yaptığı analizler, konuşmaları ve Duru dans ederken onun dans ederken bir amacının olup olmadığını sorgulaması, Duru'nun ise bir amacının olduğunu ya da olmadığını saptayamaması, Bilge'nin araştırmacı ruhu ve onunla ilgili düşünceleri, sözleri, ifadeleri ve daha kitabın içinde konuşan birçok filozof ruhlu karakterler... Aslında hepsi birden bir kişisel gelişim örneği olabilirdi, ama kurgu benim hoşuma gitmedi, yani amacının bir yere götürmediğini fark etmem geç olmadı. Yani tüm amaç Can'ın Duru'ya olan aşkı mıydı, ki ben buna aşk da demek istemiyorum, yapmadığı şey kalmadı bunun için. Elbette kitapta sadece bu dile getirilmiyor ama Can'ın bu bazen kendinden emin tavrı canımı sıkmadı değil, Duru'nun da keza öyle. Yaptıkları iş için bu hırsları da bir noktaya kadar anlaşılabilir, şu an yok mu böyle insanlar, elbet var. O noktada, emin değilim demeyeceğim çünkü eminim, Can karakterine uyuz oldum, hiç sevmedim. Duru'yu sevip sevmediğime emin olamadım başta, sonra sevdirdi gibi oldu kendini, ama yok onu da sevemedim. Aslına bakılırsa benim kitapta tek sevdiğim karakter Bilge oldu. Sonra ondan da emin olamadım. Kişisel gelişim kitabı diye o verdiğim örnekler için denmiş olabilir belki diyordum, ama ben ortada bir kişisel gelişim kitabı göremediğim için demeyeceğim. Çünkü bana göre değildi.

Kitapta herkesin bir söz üzerine dayattığı özlü filozofi sözler beni bunalttı, belki kişisel gelişim diye dayattığı bir şeydi yazarın bilemeyeceğim. Yani aslında bana kalırsa karakterler o kadar olağandışıydı ki, bir an nasıl bir kitap okuduğumu şaşırdım. Bir de sürekli bir ondan bir bundan anlatıyor olması da bende kafa karışıklığı oluşturdu. Sonradan alıştım belki ama, olaydan kopturuyor beni böyle olunca. Yani nerde kalmıştı bu karakter oluyorum. Başka bir kitapta olsa diğer karakterlerin de bakış açısını takip etmek hoşuma gidebilirdi, ama bu kahraman bakış açısıyla yazılmadığı için olacak belki de benim kafamın karışmasına sebep oldu.

Karakterler hakkında, hepsinin burnu havada bir tavrı olduğunu söyleyebilirim, hepsi bir filozoftu sanki. Bu yüzden bu olağandışılık onlara hoş gözüküyor olabilirdi ama bana değil. Gerçekçi gelmedi çünkü en başta.

Kitabı sevdim diyemem, yorumumdan da anlayacağınız üzere. Diyeceğim aslında şu ki, kitap bana hitap etmedi. Serinin devamını okur muyum okumaz mıyım hiçbir fikrim yok, ama eğer okursam da hemen okumayacağım bir gerçek.

Kadın bakışlarını karıştırdığı dergiden kaldırmadan, "Siz ne yaparsınız kafanızı dağıtmak için?" diye ilgisizce sordu. Bilge, "Bilmem, değişir... Kitap okurum," dedi kendi kendine gülerek.

Kadın, "Kafa dağıtmak için? Kitap daha çok yormaz mı insanı?" dediğinde, Bilge, "Yorulmak da kafanızın dağılmasına yarayabilir," diye cevap verdi.

Bilge gülüşmelerin dinmesini bekleyip, "En sevdiğiniz kelime nedir?" diye sordu. Can Manay, "Neden?" dedi. Bilge, Can Manay'ın suratına ne demek istediğini anlamak için dikkatle bakınca, Can açıkladı.

"En sevdiğim kelime 'neden'dir."

İzleyiciler gülerken Bilge, "En sevmediğiniz kelime nedir?" diye sordu. Can Manay gülerek, "Tanıdığım birinin adı, burada söyleyemem," dedi. İzleyiciler gülmeye başladıklarında cevap Bilge'nin de hoşuna gitmişti, kendi kendine yüksek sesle, "Birinin adı!" derken Can Manay kendisine göz kırptı. İlk defa gerçekten birlikte gülümsüyorlardı.

"Sanki daha önce tanışmışız gibi..." Duru sadece gülümseyip ne diyeceğini bilmediğini belirten bir mimik yapınca, hâlâ Duru'nun ince elini kendi elinin içinde tutan Can, gözlerini Duru'nunkilerden ayırmadan, "Bunu daha önce hiç kimseye söylememiştim, ne garip," dedi.

Share |

Bu Şarkı Hayatını Kurtaracak / Leila Sales | Kitap Yorumu

5 Puan Verdiğim Kitaplar 22:46

Kitap Adı: Bu Şarkı Hayatını Kurtaracak

Yazarı: Leila Sales

Sayfa Sayısı: 310

Yayınevi: Yabancı Yayınları

Puanım: 5/5

Goodreads Puanı: 4/5

Kapak Yazısı:

Elise Dembowski için zorlu işler korkutucu değildi. Aslına bakarsanız zorlu işleri tercih ediyordu. Hayatı boyunca büyük işler, tüm enerjisinin gerektiği projeler üstlenmişti. On beş yaşına geldiğinde hayatının en önemli, en büyük projesine atılmıştı: Havalı olacaktı. Ama ne yazık ki başarısız olmuştu. Feci halde. Ve etrafındaki her şey hızla paramparça oluyordu.

Artık Elise’in sosyal hayatı eskisinden de berbat durumdaydı, tabii bu mümkündüyse. Ve bir gece sokaklarda başı boş dolanırken bir gece kulübüne rastladığında, varlığından haberdar bile olmadığı bir dünyanın kapılarını aralamıştı. Âdeta bir gecede her şey değişmiş ve okulun ezik lise ikinci sınıf öğrencisi en popüler DJ’e dönüşmüştü. Elise nihayet her zaman istediği şeylere sahipti: Arkadaşlar, popülerlik ve hatta belki aşk… Ta ki gerçek hayat tüm bunları elinden almaya kalkana kadar.

Şaşırtıcı derecede keyifli ve farklı bir anlatıma sahip Leila Sales’tan kişilik, ilişkiler ve müziğin birleştirici gücü hakkında hayat dolu bir roman.

Bu yılki hedefim "tek bir saati işkence görmeden atlatmak" değildi. "Normal olmak, birkaç arkadaş edinmek ve mutlu olmak"tı.

Bu kitaba başlamadan evvel düşüncelerim hep olumlu yönde oldu, çünkü hakkında hep olumlu yorumlara denk gelmiştim. O yüzden ister istemez de bir umutla başlamıştım kitaba, bilmiyorum niye bu kadar erteleme gereği duydum ama, okundu artık sonuç itibariyle.

Kitap klişe bir konuya sahip olabilir belki, ama bu klişeliği gidermek bana kalırsa yazarın anlatımıyla da alakalı bir durum. Yazarın elinde bu klişeliği yoğurup güzel bir eser ortaya çıkarmak, ben buna inanıyorum. Yazarın da bunu çok iyi başardığını görebiliyorum, açıkçası.

Yazar bunu öyle bir yere çekmiş ki, klişe olan konu özgünleşmiş ve kendi tarzına bürünmüş. Ben gerçekten kitabı çok keyif alarak okudum, hem çok akıcı bir kitap hem de eğlenceli diliyle size okudukça keyif almanızı sağlıyor. Bu da bir kitapta olunca harika bir şey olup çıkıyor. Elise'in hayatını okurken yeri geldi ben ona kızdım, yeri geldi iyi yaptın diye destek oldum, çünkü aslında Elise o kadar içimizden bir karakter gibi ki onu kendime yakın hissetmekten alıkoyamadım kendimi. Elise'in bu karamsar ruhu beni karamsatmadı, aksine bendeki umudun körelmemesine sebep oldu. O bir şeyler yaşadıkça, ha işte bu sefer oldu diyordum sürekli kitap boyunca. Bu sefer başardın Elise! İçime dokunan çok yer oldu, ama ne hikmettir ki ağlamadım, zaten ağlanacak bir kitap değil. Öyle eğlenceli bir dili var ki, ağlanabilecek sahneyi eğlenceli hâle getirmiş size öyle söyleyeyim. Ve ben bu eğlenceli dilli kitaplara bayılırım. Okumaktan büyük keyif aldığım kitaplar bunlar.

Elise her şeyde aslında o kadar iyi ve yetenekli biri ki, bunu hep kötüye yoruyor. Normal olmam lazım ki, diğerleri de beni sevsin diye düşünüyor sürekli. Ama bu aramızdaki fark değil midir ki birbirimizi ayıran şey. Elise ise sırf arkadaşı olabilmesi için bu farklılığını köreltme düşüncesi içerisinde. Ama biz ne yaparsak yapalım, o farklılığımız bizi hep diğerlerinden ayırabilecek güçte olabiliyor. Bazen bu elimizde olmayan bir şey olabiliyor. Kitapta Elise'in bu davranışlarını, yalnızca bir arkadaşının olması isteğini, ona ilgi duyulması isteğini... Hepsini yaşadım resmen. Hatta kitabın başlarında tam dedim ki, evet oldu, arkadaş edinebilecek. Tabii bu her ne kadar kendini değiştirmek suretiyle olsa dahi... Onun bir arkadaşının olmasını ben kendimden çok istedim, öyle düşünün yani. Elbet her şey bu kadar kolay değil ve aslına bakarsanız kendinizi değiştirerek ve onlardanmış gibi kendi benliğinizden çıkarak hiçbir yere varamazsınız. Kitapta da böyle bir mesajın olduğunu anladım o da olmayınca. Ve zaten beni çeken bu kitaba da bu oldu. Klişeliği buradan attı kitap ve kendi benliğine bürünerek yoluna devam etti bu yönden sonra. Sonra da kendini sardıkça sardı, okuttukça okutturdu.

Karakter tanımları bu yönden çok başarılıydı gerçekten. Vicky karakterini çok sevdim mesela. Onun arkadaşlığını. Ve özellikle de Elise'in babasını, kitapta çok fazla yer etmese de ben bu baba karakterini çok sevdim. Elise'in kendince haklı gerekçeleri olsa dahi babasının kırıklarını hissettim bazı yerlerde sanki. Kitap kendisini yaşattı bende. Akıcılığı çok iyiydi kitabın. Bu yüzden su gibi aktı gitti kitap. O kadar olumlu yorumun hakkının olduğunu düşünüyorum artık, çünkü bir olumlu yorum daha eklenecek bu listeye. Kitabı gerçekten çok beğendim. Ne zamandır merak ediyordum, kapağı olsun, adı olsun hep dikkatimi çekiyordu zaten. Kendisini okutturan ve sizi gerçekten sürükleten ve aynı zamanda duyguları hissettiren, eğlenceli diliyle sizi yeri gelip gülümseten ama bazı yerlerde de belki de kendinizi bulabileceğiniz bir kitap. Ben yazarın dilini çok beğendim ve diğer kitaplarını da okumayı düşünüyorum.

Share |

Duygu, Bir Türk Masalı / Işıl Parlakyıldız | Kitap Yorumu

3 Puan Verdiğim Kitaplar 22:26

Share |

Kürk Mantolu Madonna / Sabahattin Ali | Kitap Yorumu

5 Puan Verdiğim Kitaplar 22:10

Kitap Adı: Kürk Mantolu Madonna

Yazarı: Sabahattin Ali

Sayfa Sayısı: 160

Yayınevi: Yapı Kredi Yayınları

Puanım: 5/5

Goodreads Puanı: 4.5/5

Arka Kapak:

"Her gün, daima öğleden sonra oraya gidiyor, koridorlardaki resimlere bakıyormuş gibi ağır ağır, fakat büyük bir sabırsızlıkla asıl hedefine varmak isteyen adımlarımı zorla zapt ederek geziniyor; rastgele gözüme çarpmış gibi önünde durduğum 'Kürk Mantolu Madonna'yı seyre dalıyor, ta kapılar kapanıncaya kadar orada bekliyordum."

Kimi tutkular rehberimiz olur yaşam boyunca. Kollarıyla bizi sarar. Sorgulamadan peşlerinden gideriz ve hiç pişman olmayacağımızı biliriz.

Yapıtlarında insanların görünmeyen yüzlerini ortaya çıkaran Sabahattin Ali, bu kitabında güçlü bir tutkunun resmini çiziyor. Düzenin sildiği kişiliklere, yaşamın uçuculuğuna ve aşkın olanaksızlığına (?) dair, yanıtlanması zor sorular soruyor.

Bu akşam anladım ki, bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş.

Ne zamandır okumayı istediğim ve bir türlü kısmet olmayan kitaba sonunda dün başladım ve bitti. Aslında dün başlamıştım tam ve yarısına gelmiştim, bir tanıdığımızın kızının ögretmeni okumasını söylediği kitaplardan biri olunca benim de elimde olunca vermek durumunda kaldım, ama kaleminin çekiciliği sayesinde kitabı merak etmekten kendimi alamadığım için de hemen ekitap olarak okumaya devam ettim. Sabahattin Ali'nin kalemiyle tanışmak bu önemli kitabıyla birlikte olduğu için ayrı bir mutluyum. Sabahattin Ali'nin kalemine, kelimelerle oynayışına, cümlelerinin o etkileyici güzelliğine tutulmamak elde değildi sanırım. O kadar çok beğendim ki, methedildiğinin belki de fazlasını bulmuş olabilirim bu kitapta. İçi o kadar değerli cümleleriyle bezenmiş ki, okudukça insanın okuyası geliyor. Gerçekten çok etkileyici bir kalemi olduğunu söyleyebilirim. Tam bir şiir edasındaydı konuşmalar, bana öyle geldi en azından. Raif'in duygu selini, Maria'nın bu anlaşılmaz tavırlarını hepsini yaşayarak okumuş gibiyim. Sanki bunların hepsi hemen dibimde olmuş bitmiş gibi. Raif karakteri öyle bir karakter ki, gerçekten içi dolu bir karakter. Boş değil kesinlikle. Maria ise sözleriyle bazen çelişen hareketleri olsa da bunun neye dayandığını anlayabilmiş olmak güzeldi. Kitaba başladığımda bu kadar beğeneceğimi düşünmüyordum, ama daha başlar başlamaz kitabın beni kendine çekmesi ve bırakmaması bende okuma isteğini artırdı. Kitaba dair merakım kitabı okudukça arttı. Sabahattin Ali'nin öyle cümleleri var ki, insanı okudukça okutturuyor. Çok etkileyici bir anlatıma sahip olduğunu düşünüyorum, bu da okuyucu ciddi anlamda çeken bir unsur. Çok beğenerek okudum kitabı, her hâliyle güzeldi. Neden bu kadar beklettiğim konusunda hiçbir fikrim yok, ama demek ki zamanı buymuş. Klasikler arasında önemli bir klasik. Kürk Mantolu Madonna, gerçekten okunulması gereken bir eser.

"Berlin'de yalnızsınız değil mi?" dedi.

"Ne gibi?"

"Yani... Yalnız işte... Kimsesiz... Ruhen yalnız... Nasıl söyleyeyim... Öyle bir haliniz var ki..."

"Anlıyorum, anlıyorum... Tamamen yalnızım... Ama Berlin'de değil... Bütün dünyada yalnızım... Küçükten beri..."

"Ben de yalnızım..." dedi. Bu sefer benim ellerimi kendi avuçlarının içine alarak: "Boğulacak kadar yalnızım..." diye devam etti, "hasta bir köpek kadar yalnız..."

"Bir saatten beri!"

Sesim heyecandan titriyordu. O bunu şikâyet zannederek, yarı şaka bir sitem ile:

"Kendi kabahatiniz, beyim" dedi. "Ben sizi bir buçuk saatten beri bekliyorum. Evin önüne gelmeyerek bu şairane manzarayı tercih ettiğinizi biraz evvel, tesadüfen fark ettim!"

Demek beni beklemişti. Demek ben onun için ehemmiyeti olan bir insandım.

İçimde bütün bir dünyayı sevecek kadar çok muhabbet bulunduğunu hissediyor ve bunu nihayet bir yere sarf edebildiğim için kendimi mesut sayıyordum.

"Maria" diye fısıldadım. "Nasıl oluyor da bir insan diğer bir insanı bu kadar çok mesut edebiliyor?.. İnsanın içinde ne müthiş kuvvetlerin saklı olması lazım!"

Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi.

İnsanlara kızmama imkân yoktu, çünkü insanların en kıymetlisi, en iyisi, en sevgilisi bana en büyük kötülüğü etmişti; diğerlerinden başka bir şey beklenebilir miydi? İnsanları sevmeme ve onlara tekrar yaklaşmama da imkân yoktu; çünkü en inandığım, en güvendiğim insanda aldanmıştım. Başkalarına emniyet edebilir miydim?

Ev halkı bugün erkenden, hep beraber gezmeye gittiler.

Ben keyifsizliğimi bahane ederek evde kaldım. Sabahtan beri bunları yazıyorum. Ortalık kararmaya başladı. Hâlâ gelmediler. Fakat birazdan gülüşüp bağrışarak sökün ederler. Benim bunlarla münasebetim nedir? Aradaki bütün bağlar, ruhlar beraber olmadıktan sonra, ne ifade ederler? Senelerden beri hiç kimseye bir tek kelime söylemedim. Halbuki konuşmaya ne kadar muhtacım. Her şeyi içinde boğmaya mecbur olmak, diri diri mezara kapanmaktan başka nedir? Ah Maria, niçin seninle bir pencere kenarında oturup konuşamıyoruz? Niçin rüzgârlı sonbahar akşamlarında, sessizce yan yana yürüyerek ruhlarımızın konuştuğunu dinleyemiyoruz? Niçin yanımda değilsin?

Share |

Ruhun Dirilişi / Sezai Karakoç | Kitap Yorumu

5 Puan Verdiğim Kitaplar 21:50

Kitap Adı: Ruhun Dirilişi

Yazarı: Sezai Karakoç

Sayfa Sayısı: 143
Yayınevi: Diriliş Yayınları
Puanım: 5/5
Goodreads Puanı: 3/5

Zaman, sonsuzluğun bu dünyaya düşmüş gölgesidir.

Öncelikle şu bir gerçek ki, böyle bir kitaba oy vermek benim haddime değil, ki her kitaba oy girmeye çalıştığım için ekledim onu. Yoksa bu kitap için, içindeki nicelikler için az olduğunu dahi söyleyebilirim.
Daha önce burada Diriliş Neslinin Âmentüsü'nün yorumunu girmiştim, Sezai Karakoç'un kalemini o kitabıyla tatma fırsatı yakalayabilmiştim ve çok beğendiğimi ve bitmeyen kitap olduğunu dile getirmiştim. Ruhun Dirilişi kitabında ise Sezai Karakoç bizi yine kelimeleriyle, cümleleriyle alaşağı etmeyi başarıyor. Sezai Karakoç'un şöyle bir özelliği var, kelimeleri o kadar iyi ve yerinde kullanabiliyor ki, cümlelerine ve size geçirebildiklerine hayran kalıyorsunuz. Bunu yine bu kitabında da tattığım için söylüyorum. Sezai Karakoç'a öyle bir hayranlık duymaya başladım ki, kitaplarını okumaya devam ettikçe de bunun artacağı yönünde hissiyatlarım var. Ruhunuzun gerçekten dirilmesi yönünde bir şey yapmak istiyorsanız, alın bu kitabı okuyun. Başka bir söz söylemeye gerek olmadığını düşünüyorum çünkü. Kitap zaten benim yerime konuşuyor. .

"İnsan, Allah'a inancını yenilemeli, tazelemelidir. Bir alışkanlık gibi değil. Bir töre gibi bile değil. Bir mirastır bu ama, bir miras gibi de değil. Sanki, ilk ve son insan kendisiymiş gibi, Allah'a olan inancını tazelemelidir insan."

Af, merhamet... Ve hüznün sona erişi, ayrılığın bitişi. Yanlış anlamaların tükenişi. Hz. Yusuf'un Filistine, babasına kavuşması, Mekke fethi gibidir. Nasıl ki, Peygamber de Mekke'yi fethettikten sonra konuşmasında Mekkelilere:
"Ben de size Yusuf'un kardeşlerine dediği gibi derim ki, geçmişte olanlardan dolayı hiçbirinize bir kınama yoktur." demiştir.

İnsan, kendi nefsinin kölesi insanların önünde eğilmekle aşağılaşıyor. Oysa hiç kimsenin önünde eğilmeyip de Allah'ın önünde eğilen insan ne yücedir, ne güzeldir.

Share |